TENS TENS TENS!

13:49


Helly Hansen mantosu giymiş, sırtına ağır iş makineleri üreten global şirketin promosyon laptop çantasını takmış bir adamla beraber yürüyen merdivenlerden aşağıya apar topar iniyoruz. 


Koştururken bir yandan onu izliyorum zihnimde. Bir süre sonra kolaylıkla geçiyorum onu. Bu sahne, senin sahnen demek istiyorum ona. Göster kendini! 


O gün iyiyim. Nesnesini arayan bir voltaj dolaşıyor vücudumda. Cızırdıyor, evet, cızırdıyorum. Doğru yeri gösteriyorum çene kemiğimde. Elektrik. Tam burada. Elektrik, çenemden bütün sinirlerime sinyal vererek atıyor. 


Çarpa çarpa gidiyorum insanları. Bir sersemlik hissi olarak geçiyorum aralarından. Bir çakırkeyiflik hali olarak geçiyorum. Çakmak çakmak geçiyorum. İsmi bulunması, ismi konulması gereken bir his olarak geçiyorum. Bir atıp bir sönerek geçiyorum. Sarmalayarak, aynı anda sıyrılarak, atarak ve dönerek geçiyorum. Her yerde, hiçbir yerde, o yönünü arayan, dağılan ve toparlanması gereken, nesnesine kaçmaya çalışan, çarpan, çarpan, çarpan… 


Voltajlı ellerimle bir şüphe bulutunun içindeyim artık. Karanlık bir kümülüs o. Şüpheye de dönüp “Bu sahne senin” demek istiyorum; “senin sahnen”, “göster kendini!”. 


Şüphe bulutunu bir iple sıkı sıkıya elime dolayıp geçtiğim tüm bu yollara bakın. Durabilecek miydik? 


Durdurulabilir miydik? 


Bu hali çok iyi biliyorum. Bu hali siz de tanırsınız. 


Bu halin farklı versiyonları olur. 


Bu. 


Delirdiğimiz versiyon.

BİRAZ MANYETİK, HAFİF TEKİNSİZ

15:05

 
Biraz manyetik, yoğun, egzotik, hatta hafif tekinsiz.


Her şey bu kadardır ve ılık, taşlaşmış bozkır toprağının üstünde, antik şehirlerden gelen tatlı su kaynaklarını buluverirsin. Bir şey vardır, bir şey yoktur. Bir şey vardır. Bir şey. Vardır.

 

Seçilmiş tepkilerin içerisinde bir duraksama. Kendisine gelir. Bir şey vardır, bir şey, yoktur.

 

Kendisine has o kıymıklı hareketine

başlıyor → düzeltiyor → tekrar yapıyor → vazgeçiyor → tekrar bakıyor…

 

Bir şey vardır. Ilık bir bozkır rüzgarı, taşların üzerinde. Sessizlikten korkmadan burada dolaşabiliyor. Hareketine başlamış ılık bir bozkır rüzgarı çevremizde sallanıyor. Kendisini düzeltiyor. Kendisine bir çekidüzen veriyor ve toparlanıyor ama sonra bir anda çok dağılıyor. Tekrar deniyor, tekrar denediğinde bir parçasını kaybediyor ama içinde, görünenin arkasında bir kaynağı var ve oradan güç alıyor ve tekrar harekete geçiyor. Orada ne olduğunu seziyorum, bir şey var, bir koku var, onu alıyorum ve onun izini sürmeyi isteği duymaya engel olamıyorum ve bu beni başka bir rüzgara çıkartıyor, rüzgarlar etrafımda, rüzgarlar etrafımda başımı döndürüyor ve dağılıyor, tekrar bir araya geliyor ve tekrar dağılıyor ve tekrar bir araya geliyor ve tekrar dağılıyor ve tekrar, tekrar, tekrar, dağılıyor, bir araya geliyor, kokuyu kaybediyor, kokuyu alıyor, peşinden gitme isteğine engel olamıyorum.


Başım dönmüş halde koşarak uzaklaşıyorum ve kendi toprağıma gidiyorum. Haşin bir bozkır yurdundan dayak yemiş gibi çıktıktan sonra kendi çayırlarım ılık, yumuşacık ve o kadar sakin ki…


Tüm gün çarpışan orduların akşam olduğunda yan yana siperlerde uzanması gibi bir şey bu. Yılgınlık. Asla bırakamadığım her şeyin adını tek tek koyuyorum. Bir anda hayatına giren ve etrafı pesperişan eden pek çok şey ve onların hepsine de kendi ismimi veriyorum. Onları bütünledim. Bütünledim onları. Yorgunlukla uzanmak istediğimde ama bir bozkır rüzgarı azıcık dinlenmiş haliyle bile kulaklarımın yanında uğuldamaya başladığında… Tekinsiz olan şeyin kokusunu almış ve yola çıkmıştım bile. Mızırdanıyor kulağımın dibinde. Duyuyorum onu. Kendisine has bir hareket ekonomisi var ve tasarruf planında. Nefret ediyorum ondan. Ansızın duruyor ve hemen sonra kendisine has o kıymıklı hareketine

başlıyor → düzeltiyor → tekrar yapıyor → vazgeçiyor → tekrar bakıyor…


Beynimde uğulduyor, kendisini düzeltiyor. Kendisine bir çekidüzen veriyor ve toparlanıyor ama sonra bir anda çok dağılıyor. Rüzgarıyla uğraşıyor, debeleniyor, çarpa çarpa gün yüzüne çıkıyor. Hareketinin hızını ihtiyacına göre ayarlıyor ve tekrar sessizleştiğinde artık kendisini kabul ettiriyor. Bu bir reverans. Bir REVERANS. Al bunu, al!!!! 

NO: 37'NİN DÜNÜ, BUGÜNÜ, YARINI - IV -

01:31


Bir iş sürekliliği toplantısında arka planda bir haber dönüyor ve olası İstanbul depreminde yapı stokunun yüzde bilmem kaçını -unutacağım kadar dikkatsiz dinlenmiş ama sayı o kadar büyük ki beynim bir yerden yakalıyor- kaybedeceğini ve aslında ev almanın ne kadar anlamsız olduğunu anlatıyor ve bir yerde diyorum ki hayatta bu şekilde anlam aramaya kalkacaksak şu anda burada ne işimiz var ve neden bunları konuşuyoruz. O an tutunduğum şeyi, her ne idiyse, kaybediyorum. Bu mücadele benimle ve bana özel değil; bu mücadele ayla ve denizle de yapıldı ve onlarla beraber herkes kaybetti, ben de omuzlarımdan kayıp gitmesine çok takılmayacağım gibi duruyor.


Eylül'de günler genelde böyle geçiyor. Eve gitmeyi istemekle. Ama biraz da gezmek istemekle. Kararsız. Saat 17:00. Dört ayaklı bir canlı etrafta dolaşmaya başlamış ve adını Otostopçunun Galaksi Rehberi’ndeki kederli robot Marvin’den alan ev içi kamera (Marvin 2.0) bildirim göndermeye başlıyor. İlk bildirim. Vakit ilerledikçe... Bildirimler de ilerliyor. Her bildirimle birlikte karar daha çok oluşuyor.


Evet, artık gel. 


Evin kendisi bir var oluş halinin kendisi ve yola ona tutunarak devam ediyorum. Bazen göz gözü görmez olduğunda ya da ben, basitçe kaybolduğumda da… Görünmez bir iple ona doğru çekilirim. Maruş’la beraber ona bir şekil verdik; doğal, içten, hesapsız bir bağlanma ve sınırsız kabul edilişle bir şey oluşturduk orada. Bir şeyler kattık ve orası maddi varlığını aştı, bir his oldu, bir kovuk oldu, rastgele bir yerde içine girilebilen bir yumaklık hali, bir sıcak mutfaklık, bir serin çardaklık hali… Bir hisler dünyası, görünmez bir kalkan etrafını kuşatıyor zihnimde, bu benim kendimim bizzat, bilincimin ta kendisi, çok yukarıda, çok çok yukarıda, karlı haşin zirvelerin ötesinde ulaşılmaz bir yerde mütevazi bir hayat sürüyor. Ya da aksine çok yol üstünde ama bir o kadar da sakin, gece olduğunda atlarımızı bağlayıp orada sabahlayacağımız... Hancının büyük bir kepçeyi içinde çok uzun süre pişmiş etli sebzeli türlü olan kocaman bir güveç kazanına daldırıp taş bir kaseye yoğun bir yemek koyduğu… Bazen bir British Countryside evi, bazen Marfa'da yol üstünde hindibaların uçuştuğu çorak bir arazinin ortasında... Tüm gerçek ve fantastik varyasyonlarıyla beraber hepsi bilincimin derinliklerinde ve her an biçim değiştirerek var oluyor...