BİRAZ MANYETİK, HAFİF TEKİNSİZ

 

Biraz manyetik, yoğun, egzotik, hatta hafif tekinsiz.

Her şey bu kadardır ve ılık, taşlaşmış bozkır toprağının üstünde, antik şehirlerden gelen tatlı su kaynaklarını buluverirsin. Bir şey vardır, bir şey yoktur. Bir şey vardır. Bir şey. Vardır.

 

Seçilmiş tepkilerin içerisinde bir duraksama. Kendisine gelir. Bir şey vardır, bir şey, yoktur.

 

Kendisine has o kıymıklı hareketine

başlıyor → düzeltiyor → tekrar yapıyor → vazgeçiyor → tekrar bakıyor…

 

Bir şey vardır. Ilık bir bozkır rüzgarı, taşların üzerinde. Sessizlikten korkmadan burada dolaşabiliyor. Hareketine başlamış ılık bir bozkır rüzgarı çevremizde sallanıyor. Kendisini düzeltiyor. Kendisine bir çekidüzen veriyor ve toparlanıyor ama sonra bir anda çok dağılıyor. Tekrar deniyor, tekrar denediğinde bir parçasını kaybediyor ama içinde, görünenin arkasında bir kaynağı var ve oradan güç alıyor ve tekrar harekete geçiyor. Orada ne olduğunu seziyorum, bir şey var, bir koku var, onu alıyorum ve onun izini sürmeyi isteği duymaya engel olamıyorum ve bu beni başka bir rüzgara çıkartıyor, rüzgarlar etrafımda, rüzgarlar etrafımda başımı döndürüyor ve dağılıyor, tekrar bir araya geliyor ve tekrar dağılıyor ve tekrar bir araya geliyor ve tekrar dağılıyor ve tekrar, tekrar, tekrar, dağılıyor, bir araya geliyor, kokuyu kaybediyor, kokuyu alıyor, peşinden gitme isteğine engel olamıyorum.

Başım dönmüş halde koşarak uzaklaşıyorum ve kendi toprağıma gidiyorum. Haşin bir bozkır yurdundan dayak yemiş gibi çıktıktan sonra kendi çayırlarım ılık, yumuşacık ve o kadar sakin ki…

Tüm gün çarpışan orduların akşam olduğunda yan yana siperlerde uzanması gibi bir şey bu. Yılgınlık. Asla bırakamadığım her şeyin adını tek tek koyuyorum. Bir anda hayatına giren ve etrafı pesperişan eden pek çok şey ve onların hepsine de kendi ismimi veriyorum. Onları bütünledim. Bütünledim onları. Yorgunlukla uzanmak istediğimde ama bir bozkır rüzgarı azıcık dinlenmiş haliyle bile kulaklarımın yanında uğuldamaya başladığında… Tekinsiz olan şeyin kokusunu almış ve yola çıkmıştım bile. Mızırdanıyor kulağımın dibinde. Duyuyorum onu. Kendisine has bir hareket ekonomisi var ve tasarruf planında. Nefret ediyorum ondan. Ansızın duruyor ve hemen sonra kendisine has o kıymıklı hareketine

başlıyor → düzeltiyor → tekrar yapıyor → vazgeçiyor → tekrar bakıyor…

Beynimde uğulduyor, kendisini düzeltiyor. Kendisine bir çekidüzen veriyor ve toparlanıyor ama sonra bir anda çok dağılıyor. Rüzgarıyla uğraşıyor, debeleniyor, çarpa çarpa gün yüzüne çıkıyor. Hareketinin hızını ihtiyacına göre ayarlıyor ve tekrar sessizleştiğinde artık kendisini kabul ettiriyor. Bu bir reverans. Bir REVERANS. Al bunu, al!!!! 

NO: 37'NİN DÜNÜ, BUGÜNÜ, YARINI - IV -

Bir iş sürekliliği toplantısında arka planda bir haber dönüyor ve olası İstanbul depreminde yapı stokunun yüzde bilmem kaçını -unutacağım kadar dikkatsiz dinlenmiş ama sayı o kadar büyük ki beynim bir yerden yakalıyor- kaybedeceğini ve aslında ev almanın ne kadar anlamsız olduğunu anlatıyor ve bir yerde diyorum ki hayatta bu şekilde anlam aramaya kalkacaksak şu anda burada ne işimiz var ve neden bunları konuşuyoruz. O an tutunduğum şeyi, her ne idiyse, kaybediyorum. Bu mücadele benimle ve bana özel değil; bu mücadele ayla ve denizle de yapıldı ve onlarla beraber herkes kaybetti, ben de omuzlarımdan kayıp gitmesine çok takılmayacağım gibi duruyor.

Eylül'de günler genelde böyle geçiyor. Eve gitmeyi istemekle. Ama biraz da gezmek istemekle. Kararsız. Saat 17:00. Dört ayaklı bir canlı etrafta dolaşmaya başlamış ve adını Otostopçunun Galaksi Rehberi’ndeki kederli robot Marvin’den alan ev içi kamera (Marvin 2.0) bildirim göndermeye başlıyor. İlk bildirim. Vakit ilerledikçe... Bildirimler de ilerliyor. Her bildirimle birlikte karar daha çok oluşuyor.

Evet, artık gel. 

Evin kendisi bir var oluş halinin kendisi ve yola ona tutunarak devam ediyorum. Bazen göz gözü görmez olduğunda ya da ben, basitçe kaybolduğumda da… Görünmez bir iple ona doğru çekilirim. Maruş’la beraber ona bir şekil verdik; doğal, içten, hesapsız bir bağlanma ve sınırsız kabul edilişle bir şey oluşturduk orada. Bir şeyler kattık ve orası maddi varlığını aştı, bir his oldu, bir kovuk oldu, rastgele bir yerde içine girilebilen bir yumaklık hali, bir sıcak mutfaklık, bir serin çardaklık hali… Bir hisler dünyası, görünmez bir kalkan etrafını kuşatıyor zihnimde, bu benim kendimim bizzat, bilincimin ta kendisi, çok yukarıda, çok çok yukarıda, karlı haşin zirvelerin ötesinde ulaşılmaz bir yerde mütevazi bir hayat sürüyor. Ya da aksine çok yol üstünde ama bir o kadar da sakin, gece olduğunda atlarımızı bağlayıp orada sabahlayacağımız... Hancının büyük bir kepçeyi içinde çok uzun süre pişmiş etli sebzeli türlü olan kocaman bir güveç kazanına daldırıp taş bir kaseye yoğun bir yemek koyduğu… Bazen bir British Countryside evi, bazen Marfa'da yol üstünde hindibaların uçuştuğu çorak bir arazinin ortasında... Tüm gerçek ve fantastik varyasyonlarıyla beraber hepsi bilincimin derinliklerinde ve her an biçim değiştirerek var oluyor... 

KRALIN ŞEHRİ - III -

Dizginleyemediğim veya ıslah edemediğim, bir anda gün yüzüne çıkan onca şeye birlikte bakalım çünkü bugün burada beraberiz, bu meydanı paylaşacağız. Bugün biraz hızlanacak, biraz ortalığı ateşe verecek, biraz kavga edeceğiz çünkü sirenlerim çalıyor: Her yerde alarmlar, alarmlar, alarmlar... Bu sirenlerin susması için içim çıkana kadar koşmak, kendimi dağlara çalmak, şiddetli bir rüzgar halinde camları sallandırmak, ağaçlara çarpa çarpa uğuldamak istiyorum... Bu bir süre öncesine kadar ferah olan manzarayı çekip atmak ve her şeyi en baştan yazmak istiyorum: Tüm beyaz bayrakları görene kadar. Gece gökyüzünü yakan, -sezgilerimi-aklımı-kaygılarımı-korkularımı- ateşe veren tüm bu sirenleri susturana kadar. Buraya gelirken "siz yeter ki savaşmak isteyin" diyerek gelmiştim, "sizinle bu şehrin her yerinde savaşacağım" (yerin altı, yer, yerin üstü, her yer ama her yerde); bu şehir, bu plazalarda çalışanlar, bu rezidanslar, evsizler, yurtsuzlar, çulsuzlar; öylesine yolu geçerken uğrayanlar veya işi düşüp kendini içinde kaybolmuş bulanlar, herkes ama herkes seyretsin, heveslerini alana kadar. Ne kadar zordu sakinleşmek. Ne kadar zordu. Ne kadar zordu buraya gelebilmek. 

Tüm bu sirenleri susturana kadar. 

Gece gökyüzü tekrar dinginleşince ve sığınaklarına kaçmış tüm çocuklar yavaş yavaş gün yüzüne çıkarken... 

Derin bir nefes alıp barış yapabiliriz artık...

KRALIN ŞEHRİ - II -

Kralın ikiz erkek çocukları... “La solitude de mes enfants”...

**

Kralın ikiz erkek çocukları, Tuz ve Çelikti. Bu iki yiğit çocuk daha doğumda birbirlerini çok sevmişler ve birbirlerini şefkatle kucaklamışlardı. Birbirleriyle güreşmişler, birbirlerini güçlendirmişlerdi. Ardından birkaç gündönümü geçmiş ve farkında olmadan bir mücadeleye başlamışlardı: Birbirlerini yıpratmış, birbirlerini yakmış, birbirleriyle ölümüne uğraşmışlardı. Birbirleriyle döğüşmüşlerdi ve birbirlerine dişlerini geçirmiş, ayrılmış, tekrar birbirlerine girişmiş, birbirlerinin canlarını yakmış ve bir yerde artık bırakmışlardı. Hiçbir yılgınlığın olmadığı, cesaret dolu bir kucaklama ile barışmışlardı. Sonra ikisi de bir süre kendi dünyalarına dalmıştı. Ateşlerin, suların içerisinden geçmişler ve bir yere geldiklerinde şöyle düşünmüşlerdi: Artık bu kadar. Bir süre. Pes. 

Ilık, esintili bir yaz akşamı aslında çok da pes edilecek bir an değil gibi görünür, ama bazı şeylerin bir mevsimi olmayabilir. Bazı koyun yünlerini eğirmenin mevsimi olabilir ama bırakıp gitmeyi becerebilmenin... Bazı kürek çapa işlerinin de gün içinde belirli bir saati olabilir ama bırakıp gitmeyi, hem de izsiz bir şekilde bırakıp gitmeyi becerebilmenin... Bazı kervancılar elalemin külfetini toplayıp gitmenin bin bir türlü halini görmüştür ama kendi evlerini bırakıp gitmenin...

Kralın ikiz erkek çocukları olduğu zaman tebaa ihtişamlı bir kutlama ile kendinden geçmiş ve uzun bir sarhoşluk yaşanmıştı. Çocuklar bir kış mevsiminde doğmuştu ama baharın uzayan günlerinde birlikte hızla serpilmişlerdi. İlk gençliklerinde çayırlarda koşmuşlar ve etraflarına neşeli kahkahalar attırmışlardı, hatta ileride onların bizzat kendi isimleriyle anıldığı bir dönemleri bile olacaktı. Coşkun, renkli, insanların yayıldıkça yayıldığı, uzandıkça uzandığı... Oysa bir vakit sonrasında çocuklar kendi dünyalarına çekilmiş ve bir çeşit bitkinliğe düşmüşlerdi. Kendi köşelerinde. Bir akşam karanlığı tüm yüküyle üzerlerine çökmüştü ve çocuklar kendi dünyalarına dalıp, gitmişti... 

Sıcak bir yaz akşamı bırakıp gitmek için çok doğru bir zaman değil gibi düşünülür, hem de etrafa bu kadar neşe saçıyorken, hâlen... Güneş mayışıklığı etrafa sirayet etmiş, herkes tentesinin altında gölgenin ılık dokunuşunu ararken, kim keyfini bozmak ister ki? Keyfini bozmak isteyene kimse de inanmaz ama çocuklar, çocuklar yorulmuştu. Herkes sıcak yorgunluğu sanarken bile çocuklar öyle olmadığına emin, çünkü onlar genç ve ikisi de ateşle harlanmış, ikisi de ateşle kavrulmuş haldeydi. İkisi de birbirlerine uzaklaşmış, birbirlerine sırtlarını çevirmiş; diğerinin arkada hemen orada olduğundan emin, diğerinin aynı şekilde hissettiğinden emin, diğerinden bir güç alamayacağından emin, tek başına ayağa kalkması gerektiğinden emin... Ama halsiz... Kararsız... 

Zorluklar yığılıp kalmıştı bacaklarının üzerine... 

Bir gündönümünde Tuz ve peşinden Çelik de ayağa kalkmış, çiftçilerin akşam yemeği vakti geldiğinde ve herkes çoktan bir sonraki sarhoşluğunun peşinden koşarken artık harekete geçmişlerdi. Bir şekilde. Başlamıştı. Ateşle harlanmış, ateşle kavrulmuş. Her şeyin bir vakti vardı elbette, sabah evden çıktığında gideceğin yerden eminsen ve bir süre daha, yalnızca bir süre daha devam edebileceksen... Bir süre daha yürüyebileceksen. Aynı yolu. Çocuklar bir anlığına birbirlerine bakmış, sözsüz bir fikir birliği etmiş ve işe girişmişlerdi. Çekiçler, levyeler, ince iş sökme barları, ellerine ne geçerse, ama ne geçerse, yıkıp geçmişlerdi. Büyük bir toz dalgasının içinde kaybolmuş Kralın Şehri öylece beklemişti: Her şey bittiğinde geri kalanlarla birlikte tekrar inşa edilmek için. Balyozlar, makaslar, hidrolik kırıcılar... Yerin altı, yer, yerin üstü, her yer ama her yeri, yıkıp geçmişlerdi. Çelik direkleri, beton duvarları, alçıpan süsleri... Yıkıp geçmişlerdi. Çitler, bahçeler, gül çardaklar ve verandalı evleri... Yıkıp geçmişlerdi. Sadece bir sonuç olabilecek derecede büyük bir yıkımın geride kalan son izleyicileri onları seyrederken... Yıkıp geçmişlerdi. İhtişamlı sofraların ve parlak aynalardan yansıyan çatal bıçakların her biri toprağa karışırken de... Yıkıp geçmişlerdi. 

Çok uzun zaman sonra bir yerde... "Evet" demişti biri, "şimdi baştan başlayabiliriz".

NO: 37'NİN DÜNÜ, BUGÜNÜ, YARINI - III -

...

Sonrasında bir hafta sonu yürüyüş yaparken bir anda aklıma geldi. Hayal kurmakta bir sakınca var mı? Böyle bir soru oldu. Soru, kendi kendisine oluştu. Sonra biraz daha cesaret ettim yürürken, hani olur ya, kendi kendinize bir şeye cüret edersiniz. Kendi kendinize bile mahrem olan bir şeyi düşünmek gibidir bu. Hayal kurmakta bir sakınca var mı? Yok aslında. O kadar basit ki, yok. Ben böyle hayaller kuran birisi değilimdir. Mevcut olanı iyileştirmek, en iyisi haline getirmeye çalışmak benim işimdir ve hayal kurmak... Biraz şımarıklıktır gibi. Öyle hissederim. Biraz şımarmaya karar vermiştim. Yürürken verdiğim cesur kararlar...

Güzel, bol güneş alan, ayrı ve kapalı bir mutfağım var. Bildiğiniz gibi No:37'nin mutfağı direkt salona açılıyor, havalandırma problemi sebebiyle akşam bir saatten sonra yemek yapılmıyor ve asla, ama asla balık pişirilmiyor. Ama hayalimdeki mutfağın güzel bir mermer ya da ahşap tezgahı var. Mermer tezgahta çekilen fotoğraflar ışığın hülyalı yansıması sebebiyle inanılmaz güzel çıkıyor. Ahşap tezgahtan çok emin değilim, İsveç'te ve Danimarka'da deneyimleyince insan mutlaka evimde de olsun istiyor ama bir yandan da bizim mutfak kullanımımıza çok uygun mu, bilmiyorum. Sanki hayatın bir anında kullanıp pişman olunması gereken, ama bir kere mutlaka kullanılması gereken bir şeymiş gibi hissediyorum. Neyse. Ahşap, sanırım biraz da sarı detaylar iç içe; yeşil çok moda ama yeşilin sıkılmayacağım bir tonunu bulmak imkansız gibi. Her şey kullanışlı ve temizliği de kolay. Mutfak leke tutmuyor, ocak iz bırakmadan kolayca temizleniyor. Muhteşem bir şey, çok güçlü yanıyor ve üzerine su koyunca hemencik kaynatıyor. Öyle hızlı kaynatıyor ki kettle kullanmak hiç istemiyorum ve kettle aldığım için kendime biraz hayıflanıyorum. Fırınım ise ısıyı doğru gösteriyor ve lütfen ama lütfen, altını ve üstünü eşit pişiriyor. Annem burada kış hazırlığı yapabilir. Yazın bolca domates alırız ve ben köz domates çorbası yapmaya girişirken annem de biraz menemen yapar. Bolca kızartılmış doğranmış yeşil sivri biber koyarız buzluğa. Bamya. Bezelye. Ama favorim her zaman tabii ki yaz domatesidir ve her yerin kıpkırmızı olmasına aldanmadan işlerimizi halledebiliriz. 

Buzdolabım geniş ve güzel; içindekiler hemen bayatlamıyor, çürümüyor. Her türlü malzemeyi koyabileceğim bolca depolama alanı var. 4 kapılı istemiyorum diye düşünüyorum, 4 kapılı olanlar bana nedense bodur geliyor. Tuhaf. Ağaç gövdesi gibi. İlkel bir şeyler var 4 kapılı gardrop tipi buzdolaplarında, sebebini tam bilmiyorum. Ama geçen LG’nin müthiş bir dolabını görmüştüm, 2’li mi 4’lü mü emin değilim ama kendi kendisine buz yapıyor ve içecek bölmesi dışarıdan görülebiliyor. Kendimi o içecek bölmesi ve buz kısmıyla sınırsız hayal edebiliyorum. Mutfakta Maruş’a yaş mama hazırlamak için de çok güzel bir alanım var ve Maruş’un mamalarına istediğim zaman kolayca ulaşabiliyorum. Mutfakta aynı zamanda çok keyifli bir oturma alanı var. Ben yemek yaparken ya da bir şeylerle uğraşırken Maruş’un beni seyredebileceği, kendine ait güzel bir yer oluşmuş kendi kendine. 37 Numara'nın servis penceresinde oturup beni uzun uzun seyrettiği gibi bir yeri mutlaka hazır. Mümkünse bir de tüm fırıncılık ve tarif kitaplarımı da burada görebilmek isterim. Fırıncılık kitapları mutfakta olmalı, evet lütfen. Onların yerinden emin değilim, muhtemelen renkli çelik tel bir kitaplık yapmak gerekir çok ağır oldukları için. Renkli, çelik, tel kitaplık? Gibi bir şey. Biraz daha düşünmek gerekebilir bunu. Gerçekte olduğu gibi, hayalde de istiflemek çok zor. 

Bu mutfakta istediğim kadar vakit geçirebiliyorum. Ne çok fazla ne çok az; tam istediğim kadar. Yemek yapmak, hamur işi yapmak, bir şeyler hazırlamak, bulaşık makinesini boşaltmak, filtre kahve makinesinin demlemesini beklemek, Maruş’la vakit geçirmek için bana yeten, beni yormayan bir alan. İçine girdiğimde kendimi iyi hissettiğim, hayatımın gerçekten bir parçası olan, içerisinde yaşayabildiğim ama yani tüm hayatımın da mutfak olmadığı bir alan. Ama mesela ayaküstü bir şeyler yiyebileceğim bir masam da varmış burada. Bir iki sandalye de. Bunların tarzlarını bilmiyorum ama mutfağın verdiği his genelde hep sıcak, yumuşak ve kucaklayıcı. Ocak hissi. Karmaşık mı çok mu düzgün bundan da emin değilim. Yani pek çok şeyden hiç emin değilim. Kimi mutfak country karmaşıklığında ve temizliği zor, öteki yandan çok düzenli olunca da hizmeti çok oluyor. Mutfak biraz doğal yollarla da oluşmuş olmalı değil mi? Yani mutfağın bir çaput kısmı da olur belirli aralıklarla temizlenmesi gereken. İşte arkadaşların babyshower'lardan gelen buzdolabı magnetleri... Kırık şişe açacakları... Yurtdışından getirilmiş bir yerleri çatlamış seramik kupalar... Okullardan toplanmış kupalar... Falan filan. Duvar kağıdı da düşünsem mesela. İskoç country tarzı eskitme duvar kağıtları. Hani hafif silik böyle göl kenarında birkaç ağaç ve kuğu görseli var. Ya da bilmiyorum, farklı bir şey. Masanın üzerinde seramik bir vazonun içinde birkaç sarı mimoza var. Mimozalar her zaman orada ve taze. Mimozaları koyduğum seramik vazoyu gözüme kestirdim bile hatta. O biraz alınacaklar listesinde, şimdiden.

37 Numara'nın mutfağında çok fazla eksik var. Dolapsız, yersiz bir yer. Hatta kapısız bir yer. Toplam 2 adımda biten ama nedense, bakın nedense o halini de sevmeyi başarabildiğim bir yer. Fırına bir şey atmak için fırını depolama alanı işlevinden kurtarıp pişirme işlevine geçirmeye hazırlamak bir süreç. Böyle şeyler olmasını istemem. Ama bir yandan da her şey o kadar elimin altında ki -yani gerçekten elimin altında. Bütün mutfak kollarımı iki yana açma mesafesinde olunca oluşan hareket konforu -ve tabii ki konforsuzluğu çünkü hemen kırılabilir bir şeyler ve yine düzenli tutmak çok zor, her şey üst üste. Mesela küçük ekmek tabaklarım için bir yerim var artık hayalimdeki mutfakta. Bir yerde güzel peçetelerim, mevsimsel olarak ayrılmış halde duruyor. Masa örtülerim, runner'larım, bilirsiniz işte sofra düzenine dair her şey burada. Hala çok sevdiğim çatal bıçak takımıma ek bir takım almamışım bile. Zaten memnunum. Tencerelerimden, tabaklarımdan, her şeyimden çok memnunum; sadece daha fazla servis gereci ihtiyacım var ve onları da peyderpey alıp yerlerine koyuyorum. Gibi gibi. 

Blogda yazdım mı tam hatırlamıyorum ama 2024 yılında bir gün, mutfak lavabosuna döktüğüm lavabo açıcının gitti görünmesi ama meğerse gitmemesi, sonrasında üzerine sıcak su, sonrasında bir de soğuk su dökünce patlaması sonucu yanmıştım. Sol elim öyle bir yanmıştı ki kendimi acile zor atmış, 1 ayda zar zor iyileşebilmiştim. O gün bu gündür mutfak lavabosuyla nefretlik olan ilişkim bu yeni mutfakta yokmuş. İşte bakın bu da önemli. Uzun seneler sonrasında lavabo giderinin tıkanıp tıkanmayacağına dair bir dert yaşamıyorum. Düşünsenize. Çok iyi bir gideri olan mutfak lavabosu... İşte hayalimin en cüretkar kısmına kadar geldik. Almanya'daki lavabolar gibi vakumlu çekişi var hatta. Vov vov vov. İnanılmaz. İşte burası duraksadığımız -ve bir sonraki yazıyı beklediğimiz yer... 

HAYAT ARTIK BÖYLE GÖRÜNÜYOR: TRAFİKTE

Hayat bir süre önce ritmini değiştirdi. 7 sene aynı yerde çalıştıktan sonra, 7 sene aynı yolları aynı şekilde yürüdükten sonra (literally, yürüdükten sonra!) hayat değişti ve ben de artık önce E-5 Bostancı trafiği, sonra TEM, sonra köprü trafiği mızırdanmalarına başlayanlardanım. Aslında henüz çok başlamadım çünkü hala yaz ve söylenenlere göre şu anda şikayet etmeye başlarsam kışın 2,5-3 saati bulacak olan dönüş süreme hiçbir şey kalmaz. Şikayetler stoklarla sınırlıdır ve onları tasarruflu kullanmak gerekir. Ben de şikayetlerimi karanlık kış günlerine saklıyorum, o yüzden tüm teselli cümlelerinizi de şimdilik kenarda bekletirseniz çok iyi olur. 

Trafik. Trafik hakkında konuşacak çok şeyim var. 

Ben hareket etmeyi seven bir insanım, daha doğrusu, hareket etmeyi kendisine sevdiren bir insanım. Son 4-5 senede oldu bu ve artık kendimin çok büyük bir parçası haline geldiğini de söyleyebilirim. Herhangi, ama herhangi bir işin hareket potansiyeline bakıp buna yatırım yapar bir zihinsel hesaplamayla çalışırım. Bazen delilik gibi. Çok yorgun olduğum olur, çok bitkin olduğum ama bir hareket fırsatı gelmişse onu yakalamaya çalışırım. Bunu da zoraki bir yerden değil, tuhaf bir içsel motivasyonla yaparım. Beynim çoğu zaman aşırı motivedir, bazen bacaklarım ve vücudum beynimin hareket talebine karşılık vermek istemez. Böyle olduğunda bazen magnezyum içerim, bazen kahve içerim, bazen de tatlı bir şeyler yerim ki enerjim artsın. Vücudum bazı dönemler artık yerinden kalkamayacak gibi hissettiğinde vaktin geldiğini anlayarak D vitamini içtiğim de olur. Hareket halinde olmanın verdiği o hissi çok severim. O devam etme hissi, ilerleme hissi. Aslında şöyle. Akışkanlık hissi. Akmaya devam ederim hayatın içerisinde ve kendime bu akışkanlık içerisinde bir yer bulabilirim. Hareketin o sürekliliği bana nazik davranmıştır, beni iyi hissettirir ve bu hissin içine yuvalanabilirim. 

Sorun şu ki... Trafik bana bu hissi vermiyor. Araba kullanmayı seviyorum, araba kullanmaktan keyif alıyorum (belirli trafik yoğunluğuna kadar) ama arabadan indiğimde... O kadar iyiyim ki. Bacaklarımın üzerinde olmak mükemmel. Hemen trafikteki o durduğum kısmı telafi etmem gerek. Artık gerçekten hareket etmeliyim. İşte sorun burada başlıyor çünkü vakit kalmıyor. Akşam eve geç gelmiş oluyorum, vücudum yorgun olduğunu sanıyor ama aslında yorgun olmamalı (çünkü bu vücut günde 20 bin adım çok rahat atabilen, temposu yüksek bir hayatı tolere edebilen bir vücut). Ama güneş enerjisiyle çalışıyor ve akşam eve geldiğinde yaşadığı o ağırlık hissine yenilmemek için salondaki rahat koltuklara oturmamalı, yoksa rehavete kapılabilir, uyuyakalabilir vesaire vesaire. Sevgili okuyucum vücudumun buna ihtiyaç duyduğunu düşünüp "ne var bunda, biraz dinlensin" diyebilir ama inan ki sevgili okuyucum, o rehavet uykusu insana beyin uyuşukluğu, keyifsizlik ve boşa geçmiş bir akşam dışında hiçbir şey vermiyor. Direkt ertesi sabaha bağlanan o akşamlar... Sanki hiç mola vermemiş veya eve gitmemiş gibi bir bakıyorum sabah yine hazırlanıyorum. 

Tüm bu duraksamalar, indi bindi'ler, dur kalk'lar içerisinde yeni bir ritm oluşturmak gerekiyor -çünkü trafik akıyor. Gece, gündüz, gece, kısalan gündüz, uzayan gece, daha da kısalan gündüz, çok uzun gece... Trafik, bir işgal halinde hep akıyor. 

Hayat artık böyle görünüyor ve ne kadar bu şekilde görüneceğini (haliyle) bilemiyorum. Yeni işe başlayalı tam 2 ay oldu. 2 aylık bu süreç bende hep "geçici bir durum" hissi uyandırmıştı. Hani. Geçici, bitecek ve eskiye dönecekmişim gibi, anlatabildim mi? Eski dediğim şey koskoca bir 7 senelik alışa geldiğim hayat. İnsanın bir şeyleri yıkabilme gücü inanılmaz bir güç. Sadece bunu hissetmek için bile hayatını değiştirebilmek ve hep aynı yöne yatmış ağır çarkları ters istikamete doğru yüksek bir devirle döndürmeye çalışmak, daha doğrusu bu direnç halini kırmak gerekiyormuş bazen de... Biraz bunun üzerine düşünüyorum yollarda. Ben de artık o insanlardan biriyim, bakın etrafımda binlerce araba var, milyonlarca İstanbullu ile aynı döngünün içinde ve hala kendini bir yerde farklı, bir yerde özel, bir yerde ayrılmış hissetme telaşında... Tüm uzaktan baktığım insanlar... İçlerindeyim. Yeni kaygılar ve yeni tedbirler ile devam ediyorum hayatıma: Artık arabanın benzini, bakımı, trafiğin durumu, eve geliş saatim ilerledikçe oluşan mutsuzluk ve zamanımı kaybediyorum hissi, peşi sıra gelen "sadece ben değil herkes kaybediyor" tesellisi, "ama ben onlar gibi değilim benim yapacak sanki daha değerli işlerim var" hissi, oysa eve gidince aynı yemek, aynı bulaşık, aynı çamaşır döngüsü... Bir bulanıklaşma, sistemin içerisine eriyip gitme korkusu... 

NO: 37'NİN DÜNÜ, BUGÜNÜ, YARINI - II -

Her şey Maruş'un parkur yapabilmesi için uzun, geniş koridorlu bir ev ihtiyacının oluşmasıyla başladı. 

Bu bir başarı hikayesi gibi başlayan ve "... ve ben o evi aldım!!" diyebileceğim günleri beklediğim iddialı girişi dikkate almamalıyız çünkü ortada bir iddia yok, sadece bir giriş var. Bir ihtiyacın oluşması. Çok ilginç değil mi? Konu ben değilim, lütfen burayı hiç atlamayalım. Çok gerçek bir şey var burada. Dinleyin, siz de bana hak vereceksiniz. 

Maruş'u ilk kez annemlerin Ankara'daki uzuuuunnn koridorlu evine getirdiğimde gördüklerim beni çok etkilemişti. Oradaki evin holü ne kadar biliyor musunuz, uçtan uca sanırım 20-25 metre arası bir şeydir. Ankara için normal, Küçükyalı çocuğu olan bizim için hayal olan bir sayı... 20-25 metre benim için 4 şeritli TEM otoyolu genişliğinde olan bir sayı gibi düşünürüm. Maruş'un benim bence 2+1 bile değil, 1,5+1 gibi olan evimin içinde bile depar atmayı, halıları duvarlara uçurmayı severken o evin içinde nasıl coştuğunu hayal etmelisiniz:  Koridorda belirli bir tempoda koşarken bir yerde devir düşürüyor (??) ve her nasılsa koşarken bir anda kendisini öne ve yukarıya atarak daha da hızlanarak koşmaya başlıyor. İnanılmaz bir olay. Evin uzunluğu sebebiyle 2-3 tur attığında perti çıkmış oluyor ve biraz dinleniyor, sonra ortalık sakinse yanıma gelip bana biraz daha sataşıyor çünkü koşması için kovalanması gerek. Öyle durduk yere koşacağını mı sanıyordunuz? Güvenli bir şekilde koşması için güvenli bir kişi tarafından güvenli şekilde kovalanması gerek. Güvenilir bir hızda. Hahahah. Muhteşem eğlendim. Çok hızlı ya da çok yavaş değil, onun temposunu bilen ve onun arkasında kalması gerektiğini de bilen biri olmalı. Onu tanıması lazım yoksa tehdit algılar ve bir köşeye saklanıp siner. İşte o kişi tam olarak benim. 

Lafı uzatıyorum ama bakın, Maruş'un o Reşitpaşa yollarını çıkan Volksvagen Polo 1.4 TSI gibi devir düşürüp kendisini tekrar ileriye atması olayı inanılmaz. Ondan aldığı keyfi görseniz 4 kiloluk ev şirinesinin kendisini vahşi yaşamda antilop peşinde koşan jaguar olarak gördüğüne rahatlıkla inanırsınız. Öyledir de bu arada. Ben de kendimi farklı zamanlarda bu şekilde hissetmişimdir. Herkes biraz bunu hisseder bazı zamanlar. Maruş'un 65 metrekarecik evdeki haydutluk oranı bile etkileyiciyken annemlerin evinde bu oran bambaşka bir seviyeye geçti ve gördüklerim beni gerçekten büyüledi. 

İşte her şey bu sekansları görmekle başladı ve benim, aslında benim de değil Maruş'un uzun, geniş koridorlu bir ev ihtiyacı böylelikle görmezden gelinemeyecek bir noktaya geldi. Bu koridorun aynı zamanda geniş olması gerekliydi çünkü... İşte bu da bambaşka bir hikaye. Bir de bunu anlatmam gerekiyor ki konuyu daha iyi analiz edebilmeniz için tüm verileri vermiş olayım. 

Yine benim 1,5+1'lik evimdeyiz. Bakın olay üstüne olay. Hole serilen yollukların altına halı kaydırmaz aldığım bir dönem yaşadım, tahmini birkaç sene önce. Bu halı kaydırmazları koyduktan sonra evde bir şeyler bozuldu, bir keyif kaçıklığı yaşandı. Başta anlayamadım ama tabii ki gözlemlemeye başladım. Maruş evin içinde parkur yaparken hole dönen köşelere geldiğinde (burayı anlatmak çok zor, elimden geleni yapmaya çalışacağım) arka patileriyle halılara hafif bir açıyla bir tane vurup kendisinin yönünü 90 derecelik açıyla değiştiriyor ve halıyı duvara vurmak suretiyle (???) hızını da ayarlamış oluyor. Bu halı kaydırmazlar geldikten sonra yolluklar duvara uçmamaya, haliyle Maruş depar atarken bir yer yön problemi yaşamaya başladı. Bazen çok hızlı kaldı neredeyse duvara tosladı, bazen çok yavaş kaldı enerjisini tam atamadı sinirlendi. Anlayacağınız bir keyfi kaçtı. Sonra buna taktı: Halıyı uçurmak için koştu, halıya çarptı, içine sinmedi tekrar koştu. Evin içinde böyle bir halıyı uçurmaya çalışma döngüsü yaşadık ve sonrasında gidip yolluğun üzerine oturdu; kazımaya, kenarından çekiştirmeye başladı. Bir sorun vardı ve bu sorunu çözmeden bu iş bitmeyecekti. 

Sözün özü. Halı kaydırmaz kalktı. Halılar artık duvarlara çarpıyor ve tekrar iyiyiz.

Yani anlayacağınız bizim Karzaoğlu hanesi olarak (ki bilirsiniz ben ve Maruş Hanım'dan oluşan köklü bir ikamettir) geniş, uzun hollü bir ev ihtiyacımız artık hepten gün yüzüne çıktı. 

Sonra bunun üzerine düşünmeye başladım. Bazen hayat size bazı mesajlar gönderir ve bu mesajları almak için seri şekilde bazı şeyler yaşarsınız. Ben bu mesajları almaya başladım ve tam anlamıyla "okundu/görüldü" oldu. Görüyordum evet. Mesela bir de yurtdışından taşıdığımız yaş mamaları koymak için mutfakta yeterince yer yoktu. Mamalar vestiyerde. Bir kısmı lavabonun altındaki dolapta. Yani. Dolaplar yeterli değil. Bol dolaplı geniş bir mutfak gerekiyor. 

Yazının bu kısmında durup bu "daha geniş bir ev ihtiyacı" için bahaneler uydurduğumu dile getirebilirsiniz. Bu talebimi Maruş'a -özel okul mezunu bdt terapisi yapan psikolog tabiriyle- "channel ettiğimi" söyleyebilirsiniz. Bakın. Ben beraber yaşadığı canlıların taleplerine gözlerini kapamayan birisiyim. Mesela salondaki 7 sene önce iş değişikliği yaptığımda ta ilk çalıştığım hastaneden arkadaşlarımın gönderdiği bonzai bitkisinin yalnızlığına artık dur diyerek yanına arkadaş bonzai getirdim. Hatta yetmedi, bir de orkide getirdim ve sonra onlara Üç Kızkardeşler adını taktım. Kızlar biraz problemli ve orkide hafif dışlanıyor. Bonzai'ler adeta gangster gibi ele geçirdiler ortalığı ama orkide... Maalesef. Biraz onunla ilgileniyorum. İlk bonzaim ve ben beraber 6 ay yaşamıştık ve o zamanlar Maruş bile yoktu evde. O zaman evde böyle bir ihtiyaç ortaya çıkmamıştı. Bakın şu an böyle bir ihtiyaç var. Ne değişti, size sormak istiyorum. Sorun gerçekten ben miyim? 

Yazının burasında duruyorum çünkü bu hikaye daha çok uzun olacak gibi...