Konsept: Fellas

Aslında bunu yapıyor olmamın tek sebebi hevesimi almak ama şunları düzenlerken fark ettiğim üzere bu kolay kolay olacak bir şey değil.
Beni eskiden, yani epey eskiden beri takip edenler bilir, düzenli olarak aldığım ya da o sıralar okuduğum kitapları bloga koyar, (ki o blog konusu da bambaşka bir hikaye), bir nevi görsel günlük tutardım. Sonraları nedense bu bana bir şekilde kitapları metalaştırmak gibi gelmişti (gereksizce ayrıntılandırılmış bir düşünceydi, çoğunlukla bir sıkıntının ürünüydü) ve gönderilerin neredeyse tamamını silerek kendime olan öfkemi dindirmeye çalışmıştım, ta ki bu haftaya kadar.

Uzun uzun yazmaya gerek yok, kendime bir itiraf borcum var: Kitapları seviyorum, okumasını, fotoğrafını çekmesini, not almasını, satın almasını, ve artık daha ne yapılabiliyorsa. Kahveyi de seviyorum ve haritaları da ve işte, seviyorum bunları, ben suçsuzum hakim bey.

Benim için işin üzücü yanı şununla başlıyor: Uzun amandır fantastik bir kitap ya da seriyle ilgilenemiyorum, hatta Tolkien kitaplarımın bir kısmını dolabın içine kaldıralı çok zaman oluyor (ki bunun benim için anlamı konusu çok derin), daha kötüsü kitaplıktakileri de yavaş yavaş kaldırıyorum. Epeydir bir kısmını satmayı bile düşünüyordum ki, bu bana gerek artık çok bunalmış olduğum iki şey konusunda da rahatlatıcı etki yapacaktı: Yer sorunu ve para sorunu.

Ama geçtiğimiz hafta radyoda program yaparken, yayın kayıtlarını saklamamın tek nedeninin "ileride torunlarıma dinletmek" olduğunu fark ettim. Komik ama gerçek. Zahmeti, vakit kaybı çok. Yine de her hafta ısrarla aynı şeye hevesli koşullanmış olmak beni gayet mutlu ediyor. Belki de diyorum, bu kitaplar için de böyledir.
Hani doğmamış çocuğu için kitap koleksiyonu yapmaya başlayan o gelecekteki-anne-tipi'nin daha bir üst versiyonu, konu torunlarım çünkü. Canım torunlarım eheh.

Bu konseptin adı Fellas oldu, yani arkadaşlar. Neden sadece arkadaşlar değil, çünkü kulağa daha hoş geliyor. Sanki o lirik folk esintisini verebilmeyi sadece o kelime başarabiliyormuş gibi.
İşte böyle. Tüm bunlarla alakalı hoşunuza giden ya da eleştirmek istediğiniz bir şey olursa lütfen yazın.
Görüşmek üzere.

Konsept: Mona Rosa, Siyah Güller

Şu sıralar fazlasıyla yorgun olduğumdan sanırım, ki aslında fiziksel bir yorgunluk değil bu, normalde hiç yapmadığım tarzda bir şey yaptım ve siyah-beyaz fotoğraf çekmek konusunda bir şeylerle uğraşmaya başladım.

Aslında ara formlar, veya benim bağlamımda ara tonlar hakkında düşünmeye başlamam, bilmem kaçıncı kez İbni Arabi okumaya kendimi vermemle oldu. Tam bu sıralar her sabah kalkıp gevrek yiye yiye Brian Cox belgesellerini seyrediyordum, günün geri kalanı korkunç bir şekilde yazı yazmaya çalışmak, her satırının altını çizmek zorunda kaldığım kitaplarla mücadele etmek ve geceleri gazoz içerek camdan dışarıyı izlemeyi içeriyordu, arada Pocket Planets'tan dünyanın tam o anki durumuna bakıyor, doğu yarımkürenin kararmaya başlamış olmasına hayıflanıyordum, anlayacağınız her şey birbirine girmeye başlamıştı ki ben de kaçışı gördüğünüz şekilde yaptım.

En iyisi her şeyi komple sıfıra indirgemek dedim, kontrastları, esposure'ları, mextures'ları sıfırlayıp monochrome bir şekilde gül fotoğrafları çekmeye başladım, ki işe yaradığı söylenebilir, en azından kendi baca temizliğim konusunda bana yardımcı oldu, laf aramızda Freud'dan da hiç hazzetmem.

Onun dışında gerisi hep bildiğiniz gibi.
Geçen uzun zamandır görüşmediğim bir arkadaşım mesaj attı ve kendimi bir anda bana gerçek dışı gelecek kadar hareketli bir hayat hikayesi içerisinde buldum. Sanki ben yerimde duraklıyormuşum gibi ama gerisi sürekli ilerliyormuş gibi, sonra oradan tekrar Arabi'nin zaman algılamasını düşünmeye başladım.
Tüm görelilikler bir yana, sadece o an ama sadece o an öylece kalsın istedim ama Milky Way benimle eğlenmek konusunda çok cüretkardır.

Ve kapatırken...
Şunu her yere yazsak:

"Evren bizim zindanımızdır. Ona hükmettiğimizi sanarız ama onun kayıtsızlığından faydalanarak varoluruz."
İbni Arabi.